OŚWIĘCIM. Dekomunizacja nazwy ul. Ignacego Fika

Wicew​ojewoda ​małopolski ​Józef Gawron​, wydając zarządzenia zastępcze, zdecydował o zmianie nazw​y ulicy Ignacego Fika na Tomasza Arciszewskiego. Zgodnie z ustawą​ dekomunizacyjną,​ samorządy miały czas do 2 września na zmianę nazw ulic propagujących komunizm lub inny ustrój totalitarny. Na liście stworzonej przez I​nstytut ​P​amięci ​N​arodowej​ znalazła się ulica Ignacego Fika w Oświęcimiu​. ​Jak podaje Gazeta Krakowska, mieszkańcy Oświęcimia są przeciwni zmianie ulic Ignacego Fika, ponieważ Fik urodził się w Przeciszowie, był publiscystą, poetą i nauczycielem w oświęmcińskim gimnazjum. Jako ochotnik walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, ​zginął rozstrzelany przez Niemców w 1942. Natomiast pracownicy IPN zdecydowali dodać jego nazwisko do listy dekomunizacyjnej, ponieważ w czasie ​wojny był zaangażowany w działalność podziemnych organizacjach komunistycznych. ​W związku z podjętą decyzją wojewody małopolskiego zostaje zwołana ww. sprawie nadzwyczajna sesja Rady Miasta Oświęcim w dniu 9 sierpnia w Pałacyku Ślubów przy ul. Jagiełły 25. Rada Osiedla Stare Miasto zaprasza mieszkańców Oświęcimia do uczestnictwa w jej obradach i wyrażenia swojego zdania w sprawie zmiany nazwy ulicy. Opinia Instytutu Pamięci Narodowej odnośnie Ignacego Fika. „Ignacy Fik ps. „Andrzej” (1904 – 1942) był działaczem komunistycznym, okręgowym działaczem Polskiej Partii Robotniczej w Krakowie, krytykiem literackim, poetą. Urodził się w Przeciszowie (…) w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu szkoły w Wadowicach, rozpoczął naukę w gimnazjum w Krakowie. W 1923 r. zdał maturę oraz zapisał się Wydział Filozoficzny UJ. Do 1927 r. studiował polonistykę i filozofię. W 1932 r. uzyskał dyplom nauczyciela. Równocześnie podczas studiów, w 1925 r., współtworzył skrajnie lewicową organizację młodzieżową – „Związek Pionierów”. Następnie związał się z działającym w środowisku akademickim, ściśle współdziałającym z konspiracją komunistyczną ZNMS „Życie”. W latach 1930 – 1938 uczył w Oświęcimiu. W latach latach 1937 – 1939 był współorganizatorem „Klubu Demokratycznego” w Krakowie i Katowicach. Organizacja ta miała antyrządowy charakter, skupiała radykalnych działaczy lewicowych i komunistycznych, m.in. członków Komunistycznej Partii Polski, rozwiązanej przez Komintern w 1938 r. Po 1938 r. Fik wraz z Mieczysławem Lewińskim współorganizowali działalność jednej z grup komunistycznej konspiracji głoszącej potrzebę budowy Polskiej Republiki Sowieckiej w ramach ZSRS. Działalność konspiracyjną rozpoczęli na początku 1940 r. (…) Po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej grupa Fika stała się jedną z komórek, na których odbudowywała struktury komunistycznej przerzucona z Moskwy do kraju grupa Marcelego Nowotki. Warszawskie środowisko odbudowanej na polecenie Stalina partii komunistycznej (pod nazwą Polska Partia Robotnicza – PPR) tworzyła także „grupa akademicka”, która posiadała kontakt z Fikiem i Lewińskim. (…) Jeszcze w 1942 r. krakowska organizacja komunistyczna została rozbita. Dzięki doniesieniom agentury, Gestapo w połowie roku natrafiło na trop działalności Lewińskiego. Dalsza działalność operacyjna, dzięki obecności w komunistycznych strukturach konfidenta, doprowadziła Niemców także do Fika. W październiku 1942 r. został aresztowany z Mieczysławem Lewińskim oraz osadzony w więzieniu na Montelupich. Został rozstrzelany 26 listopadami 1942 r. (…) W świetle przytoczonych faktów historycznych nie ulega kwestii, iż osoba Ignacego Fika stanowi symbol komunizmu, o jakim mowa w art. 1 ust. 1 ustawy. (…) Tym samym nazwa ta propaguje komunizm, a co za tym idzie jest niezgodna z art. 1 ust. 1 ustawy”. Facebook Twitter Google+ Pinterest Print Email